ช่วงสายของวันเสาร์ที่ควรจะสงบสุข กลับกลายเป็น "วันรวมพลังมดงาน" เมื่อแม่ยายประกาศรวมพลเด็กๆ (รวมถึงผมด้วย) มาช่วยกันจัดการกองมรดกกระดาษ งานอดิเรกสุดรักของท่านคือการตัดหนังสือ "แม่พระยุคใหม่" แยกเป็นหมวดหมู่ ทั้งประวัตินักบุญ คำสอน และเกมต่างๆ จนตอนนี้พื้นห้องนั่งเล่นกลายเป็นทะเลเอกสารย่อมๆ ไปแล้ว
ในขณะที่ผมกำลังงมอยู่กลางกองกระดาษ จู่ๆ เอกสารใบหนึ่งก็ปลิวละลิ่วแยกตัวออกมาอย่างโดดเดี่ยว ราวกับจะเรียกร้องความสนใจ ผมเลยก้มลงเก็บขึ้นมา แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปหาแม่ยายที่กำลังขะมักเขม้นอยู่
ผมท่องเนื้อหาในใบนั้นด้วยเสียงแบบนักเทศน์ระดับโลก แต่เพิ่มความขี้เล่นด้วยการใช้มืออันซุกซน "ขย้ำ" เข้าที่แขนอันอวบอิ่มนุ่มนิ่มของแม่ยายเป็นจังหวะตามคำอ่าน:
"เป็นบุญของผู้ที่มีจิตใจยากจน...สู้ทนจนได้ราชัยสวรรค์นิรันดร์!" (หยิกหนึ่งที)
"เป็นบุญของผู้ที่หิวกระหายความยุติธรรม...เขาจะอิ่มหนำสุขล้ำในแดนเทวา!" (บีบอีกหนึ่งหมึบ)
