ความคาดหวัง และความรู้สึกผิดหวัง

ความคาดหวัง..
มนุษย์เราหากคาดหวัง ว่าจะต้องทำสิ่งใดแล้ว..  สิ่งที่จะทำนั้นกลับไม่ได้ทำ.. ก็ทำให้เกิดความรู้สึกผิดหวัง อย่างรุนแรง และทำให้มนุษย์เราีมีอารมณ์ที่ขุ่นมัว อย่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก

แล้วทำไม มนุษย์เราถึงต้องคาดหวังในสิ่งต่างๆ ที่อยากจะให้เป็นด้วย.. แล้วถ้ามันไม่เป็นไปตามที่ต้องการแล้ว เราจะต้องทำอย่างไร เพื่อไม่ให้เราอารมณ์เสียกับคนที่เราอยู่ด้วย

วันนี้ได้ทบทวนดูแล้วว่าเมื่อมันเกิดขึ้น แล้วเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้..
ทำไมเราไม่ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มันมีคุณค่า  แต่กลับทำลายเวลานั้นไปโดยที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันซะอย่างนั้น

ย้อนกลับมาดูแล้วพิจารณา จิต...
1. สงบจิตใจลงแล้วพิจารณาเรื่องราวที่เกิดขึ้น
2. ทบทวนความคิด และคำพูดที่เราได้กระทำมันลงไป
3. หากสามารถพูดคุยกับคนคนนั้นได้ จงรีบคุย เพื่อสร้างความเข้าใจ และให้กำลังใจกับคนๆ นั้นโดยเร็ว
4. พยายามอยู่กับตัวเอง และขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุณนับถือ เพื่อคุ้มครองเขา
5. จงทำสุขภาพกาย และสุขภาพใจของตนเอง ให้แข็งแรงเสมอเพื่อจะได้ดูแลคนนั้นให้ดีที่สุด แม้จะอยู่ห่างไกลแค่ไหนก็ตาม

ด้วยใจที่ยินดี และมีความสุข จากพระอาจารย์ มิตซูโอะ

เมื่อเรามีเมตตาต่อตัวเอง ไม่ยินดี ยินร้าย ต่อความทุกข์ทั้งหลาย ทุกข์เหล่านั้นก็จะมลายหายไป คือส่วนหนึ่งของ อานาปานสติ

ด้วยใจที่ยินดี และมีความสุข

*******************************************************************

ตั้งแต่ พ.ศ 2533 ที่พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก ได้มาจำพรรษาที่วัดสุนันทวนาราม เป็นครั้งแรก ช่วงนั้นในเขตบริเวณวัดยังมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากพอสมควร โดยพบรอยเท้า สัตว์อยู่ทั่วไป พระอาจารย์เล่าว่าเย็นวันหนึ่ง ตรงกับวันอาสาฬหบูชาพอดี พระอาจารย์ นั่งฉันน้ำปานะอยู่ด้วยกันกับพระฝรั่งอีก 2 รูป บนศาลาเล็กๆซึ่งตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา ก็มอง เห็นกวางตัวใหญ่เดินผ่านหน้าศาลา นอกจากนั้นยังเคยเห็นเลียงผาวิ่งผ่านศาลา ทีแรกนึก ว่าเป็นควายแต่เมื่อมองดูชัดๆจึงรู้ว่าเป็นเลียงผาตัวใหญ่ นับตั้งแต่มาจำพรรษาที่นี่ พระอาจารย์ได้ทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา จัดอบรมปฏิบัติธรรมให้แก่ประชาชนทั่วไป ควบคู่ไปกับงานพัฒนาพื้นที่ภายในเขตวัดให้พลิกฟื้นจากพื้นที่เสื่อมโทรมเป็นพื้นที่ป่าอุดม สมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไรก็ตามการล่าสัตว์ป่าในบริเวณพื้นที่รอบวัดก็มีอยู่เนืองๆ ซึ่งหาก ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สัตว์ป่าใหญ่ๆคงสูญพันธ์ พระอาจารย์คิดเสมอว่า น่าจะดูแล รักษาชีวิตสัตว์ป่าและช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตให้แก่ชาวบ้าน โดยการใช้ธรรมะเป็นเครื่อง นำทางในการสร้างสังคมในอุดมคติ ท่านอยากให้เห็นชาวบ้านมีชีวิตที่อยู่เป็นสุขมีความ สามัคคีเกื้อกูลกันระหว่างคน สัตว์ป่าและธรรมชาติ ใช้ชีวิตตามหลักเศรษกิจพอเพียง พระอาจารย์ตระหนักดีว่าเป็นหน้าที่ของเราทุกคนที่จะช่วยกันพัฒนาชุมชนและสังคมของ เราให้น่าอยู่ สำหรับท่านเองในฐานะที่อยู่อาศัยในชุมชนแห่งนี้มากว่า 17 ปี ได้พึ่งพาอาศัย ธรรมชาติ ได้รับความเกื้อกูลจากชุมชนเป็นอย่างดีมาโดยตลอด รู้สึกอยากตอบแทนให้แก่ สังคมและชุมชนที่เราอาศัยอยู่ เมื่อถึงเวลาซึ่งมีความพร้อมด้านบุคลากรพอสมควรแล้ว จึงดำริให้ก่อตั้งมูลนิธิพระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโกขึ้นเพื่อเป็นองค์กรหนึ่งที่จะร่วมพลังในการ พัฒนาชุมชนและธรรมชาติแวดล้อมให้น่าอยู่ เพื่อประโยชน์สุขอย่างยั่งยืนแก่สังคม

พบกันการแสดงธรรมครั้งต่อไปกับท่านได้ ที่ วัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก

วันที่ 18 พ.ค.55

สัปดาห์ท่านพุทธทาส และท่านปัญญานันทภิกขุ

บุญถาวร สาขาเกษตร-นวมินทร์

ครบรอบ 2 ปี

ขอเชิญทุกท่านเข้าร่วมฟัง ธรรมะสบายๆ กับ ท่านมหาสมปอง ตาลปุตโต ในหัวข้อ "ทำงานอย่างไรให้มีความสุข" ในวันที่ 16 พ.ค.54 เวลา 9.00 น. ภายในโถงกลางโชว์รูม

และร่วมชมภาพนิทรรศการ และคำสอนของท่านพุทธทาส และท่านปัญญาฯ

ตัวกู และกางเขน ไม่ยึดติด

ภาพลักษณ์ของท่านพุทธทาส เป็นภาพลักษณ์หนึ่งที่ผมเคารพนับถือท่าน และทำให้ผมเปิดกว้างในมุมมองของศาสนามากขึ้น ผมเพิ่งได้ยิน หรือรู้จักท่านขณะที่ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ขณะนั้นได้ทำกิจกรรมนักศึกษาและเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อสังคมต่างๆ ทำให้ได้รู้จักท่านพุทธทาส คำสอนแรกที่ผมได้รับฟังและประทับใจมากๆ ก็คือ

คำว่า ตัวกู ของกู จะทำให้เรายึดติดและเห็นแก่ตัว ซึ่งถ้ามองเป็นภาษาอังกฤษ ตัวกู ก็คือ “I” หากเราต้องการทำลายตัวกูของกู ก็ให้เอาไม้มาทิ่มแทงทะลุไปซึ่งตัวไอ นี้ก็จะกลายเป็นรูปไม้กางเขน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทางคริสต์ศาสนา ดังนั้นการเป็นคนดีก็จะต้องทำลายตัวกู ของกู และไม่ยึดติด ไม่เห็นแก่ตัว พร้อมที่จะแบ่งปัน เสียสละให้ผู้อื่น ก็จะทำให้สังคมนั้นเป็นสุข เป็นคนดีด้วยกันทั้งนั้น

หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสลงไปที่สวนโมกข์ กับเพื่อนในช่วงเดือนพฤษภาคม ซึ่งเป็นเดือนของท่านพุทธทาส ก่อนที่จะถึงวันระลึกท่านพุทธทาส วันที่ 27 พฤษภาคม พวกผมได้มีโอกาสไปนอนค้างคืนที่สวนโมกข์ และทานข้าวที่โรงทานแถวนั้นด้วย แม้จะเป็นเพียงเวลาแค่หนึ่งคืน แต่ก็สร้างความประทับใจให้กับผมเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งคำสอนต่างๆ ที่ท่านให้ไว้และช่วงที่ท่านมีชีวิตอยู่ ท่านสอนไว้ว่า เมื่อถึงวันคล้ายวันเกิดของท่านแล้ว สาธุชนไม่ต้องนำของ หรือของขวัญมาถวายให้กับท่าน ท่านพุทธทาส ขอเพียงแต่ว่าให้คนผู้นั้นอดอาหาร และระลึกถึงท่าน ท่านบอกว่าเมื่อเราอดอาหารแล้วเราก็จะได้เข้าใจคนที่ไม่มีจะกินว่าเขาลำบากอย่างไร รู้สึกอย่างไร เพื่อให้เราจะได้รู้จักแบ่งปันคนอื่น และไม่กินอาหารเหลือทิ้งอันจะทำให้เสียของไปอีกด้วยซ้ำ

ผมมาพิจารณาในคำสอนของท่านในเรื่องการอดอาหารเพื่อระลึกถึงท่านพุทธทาส นี้เป็นการให้คำสอนที่ล้ำลึกมากๆ เลยครับ เป็นคำสอนที่เน้นการลดภาวะโลกร้อนได้ดีเยี่ยมมากๆ เพราะว่าคนไม่ต้องซื้อของมาให้ท่าน และลดการบริโภคลงอีกด้วยซ้ำเป็นการสอนให้คนรู้จักตัวเอง รู้จักอารมณ์ของตนเองเมื่อหิว จะได้รู้จักคุณค่าของอาหารหรือสิ่งที่คนเรากินเข้าไปด้วย

และนี้ก็เป็นความเชื่อ ความศรัทธา และเหตุการณ์ต่างๆ ที่หล่อหลอม และทำให้ผมไม่ยึดติดกับรูปแบบพิธีกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่เชื่อมั่นและศรัทธาในความดี ความเป็นธรรมชาติของศาสนาพุทธ และศาสนาคริสต์ที่ผมนับถือมาตั้งแต่แรกเกิด